خرابم...

خرابم...

خراب...

مثلِ مکثِ نگاهی به سهمگینی یک حادثه...

که نه پروای عبور دارد ،

نه دلی برای حضور...

مثل گم شدن در دنیای بی روحِ کسی که ،

تفکیک می کند خواب را از خیالش...

و در نبود هر دو ،

تنهایی هایش را به کوچه ی علی چپ می زند...

تا تماشاگرِ انجمادِ شاهانه ی یک قلب نباشد...

می ترسم...

چهار پایی را میمانم هراسیده ،

در گرگ و میشِ لحظه های پر وحشتِ قبلِ زلزله...

مثلِ دیوانه ای که ،

از خون چکان زخم روحِ پر تلاطمش ،

پناه می برد به رویایِ خوشِ پرواز...

و غرق می شود در تردیدِ پر سوزِ بودن یا نبودن...

مرده ای زیباکه حتی از پریدن هم حساب می برد...