گاه برگشت دوباره گاه بخشیدن خطاست

گاه برگشت دوباره ، گاه بخشیدن خطاست
زخم بعضی چیزها ، درمان ندارد بی دواست

گاه باید بد شدن را اندکی آموخت ، چون
این همه زخمی شدن تاوان خوبی های ماست

از دلم چیزی نپرسید این درخت بی ثمر
ساده دل میبندد اما ، ریشه هایش در هواست

آب دریا ریختن در استکان دیگران
اشتباهی خانمان سوز است و دردی آشناست

زیر بار منت هرکس نباش آزاده باش
آن که دائم از جماعت مهر میخواهد گداست

در جوانی از غم ناگفته صد سالم شده
گرچه بر لب خنده دارم ، غُصه ام بی انتهاست

مادرم از حال من ، گویا خبر دارد که در
سجده هایش اشک میریزد، اگرچه بیصداست

روسیاهم میکند هر کس که میپرسد ز من
آن که از جان دوست تر میداشتی حالا کجاست ؟



📝 زهرا_عسگری

.
.
.

#شعر_فارسی
#شعر_و_ادب_فارسی