بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
‌خودِ خداداده‌ات را نمایان کن :
چرا وقتی که زاهد و عابد نیستم چهره‌ای زاهدانه و عابدانه بگیرم.
چرا وقتی که عالِم نیستم و می دانم که نمی‌ دانم چهره‌ای عالمانه از خود نشان دهم.
‌چرا وقتی که می‌دانم نه استادم و نه پیر و نه مرشد، گفته یا ناگفته چنین توهمی را در دیگران برانگیزم.
‌چرا وقتی هنوز خود نجات نیافته‌ام ادای منجی‌ گری و نجات دیگران را در آورم.
‌اینها همه بازی‌های نفس تاریک‌ اندیش و مخرب است. حجاب اندر حجاب است و رهایی نیست.
‌پس نخواه که جز خودت کس دیگری را نمایان کنی.
تنها امتیاز تو خود بودنت است. همان که حقیقتاً هستی. پس همان باش. همان خوب است. همان خداداده است. و فقط همان نجات می‌یابد.
‌من‌های جعلی هیچکدام نجات نمی‌یابند. پس همواره مسئولیت خودت را به تمامی بپذیر و پیوسته برطریقت دوستی و مدارا زندگی کن. آن هم بی هیچ ادعایی. این است سیر روان.
‌ای دوست، تو اگر خود خداداده‌ات باشی بهترین و بالاترین تأثیرات را خواهی داشت.