بسم الله الرحمن الرحيم

بسم الله الرحمن الرحيم
قسمت دوم :
یک راه نزدیک :
می دانی چرا خودشناسی پیش از خداشناسی آمده و بزرگان انقدر بر آن تأکید کرده‌اند؟!
‌زیرا تو موجودی خداگونه‌ای. در تو نیز فطرت و الوهیتی شگفت نهفته است.
هر چه در بالا ست، در پایین نیز هست.
‌خدا بخشنده و مهربان است، در تو نیز مهربانی و بخشندگی است.
‌خدا دانای مطلق است،تو نیزبرخوردار از صفت دانایی هستی.
‌خدا خلّاق است،تو نیزدارای خلاقیتی نهفته‌ای.
‌خدا ستارالعیوب است، تو نیز می توانی عیب‌ پوش دیگران باشی.
‌خدا نامتناهی و نامحدود است، تو نیز نا محدودی در درون داری…
‌ای دوست، هر صفتی از اوصاف نیک خداوند، در تو نیز نمایندگی دارد.
منتها این نفس تاریک و خودپرست و موهوم ما، ما را از اصل دور کرده است.
‌بسیاری از این اوصاف الهی در ما نهان‌ گشته و اجازهٔ شکوفایی نیافته‌اند.
و دقیقاً از این روست که امروزه ما خداگونه‌ هایی گدا هستیم.
بی خبراز پادشاهی خویش‌ایم.یکسره در خواب‌ غفلت‌ایم.
‌حال آنکه یک سالک با سلوک و مراقبه‌ای اصیل و مداوم، خداگونه‌گی‌اش را کشف می کند. خودش را می شناسد و به اصلش معرفت می یابد.
و آنگاه دیگر نیازی به خداشناسی‌های تئوریک و نظریه‌پردازی‌های دور و دراز نیست.
زیرا تو به اصل و فطرت خویش که از جنس همان فطرت کل است، واصِل گشته‌ای.(پایان)