فکر می‌کنم مهمترین چیزی که از ما ربوده شده، در تمام تاریخ

فکر می‌کنم مهمترین چیزی که از ما ربوده شده، در تمام تاریخ و مشخصا در نسل‌کشی اخیر، لبخند و شوق زندگیه.
از من که تقریبا هر روز عمرم با تلخی عجین بوده بشنو و بپذیر: دزدان، چشم طمع به رویا و امیدت دارن، بی رویا و ناامید نشو. کم بیار، اما باز پاشو. عین راکی بالبوآ. پاشو، بجنگ، قربون زخمات.

می‌دونی من چطور دوام میارم؟ می‌دونی چطور هزار بار از مرز پرنده‌شدن به چاردیواریهای موقت برگشتم؟ با یه کار ساده: در هجوم زشتی‌ها، به تماشای زیبایی پناه بردن.

با تو هستم که این روزها رنجت از صبرت بزرگتر شده. مخصوصا با تو، دخترم و پسرم که جوونیت آتیش گرفته. خشمت رو، دردت رو، ترست رو از یاد نبر اما گاهی روی پنجه‌ی پا وایسا تا سرت از آب بیرون بزنه و دیو بشنوه فریادت رو: حرومزاده، من هنوز زنده‌ام.

هر روز به خودم میگم مثل مُرده توی خبرها گم نشو. زندگی کن، مرگ تنها چیز این دنیاست که می‌تونی مطمئن باشی ازت دریغ نمیشه.

همین.