سحر بلبل حکایت با صبا کرد *** که عشق روی گل با ما چها کرد

سحر بلبل حکایت با صبا کرد *** که عشق روی گل با ما چها کرد
از آن رنگ رخم خون در دل افتاد *** و زان گلشن به خارم مبتلا کرد
غلام همّت آن نازنینم *** که کار خیر، بی روی و ریا کرد
من از بیگانگان دیگر ننالم *** که با من هر چه کرد آن آشنا کرد
گر از سلطان طمع کردم خطا بود *** ور از دلبر وفا جستم جفا کرد
خوشش باد آن نسیم صبحگاهی *** که درد شب نشینان را دوا کرد
نقاب گل کشید و زلف سنبل *** گره بند قبای غنچه وا کرد
به هر سو بلبل عاشق در افغان *** تنعّم از میان، باد صبا کرد
بشارت بر به کوی می فروشان *** که حافظ توبه از زهد ریا کرد
وفا از خواجگان شهر با من *** کمال دولت و دین بوالوفا کرد
عکسهایی از طبیعت طرقبه دیروز