دل به دریایی زدم ، موجش جوابم کرد و رفت

دل به دریایی زدم ، موجش جوابم کرد و رفت
از بر معشوقه اش ، خار و خرابم کرد و رفت

مثل دریا بود و پهنای دلش بی حد و مرز
چون سرابی تشنه ی یک جرعه آبم کرد و رفت

می کشید او با خودش ، دستان لرزان دلم
لرزش دستم عذابش شد ، سوایم کرد و رفت

فصل گل بود و دلم در پیچش نیلوفران
موسم پاییزی اش ، همچون خزانم کرد و رفت

پاکی گفتار من چنگی به دنیایش نزد
لاجرم رفتم زکویش ، او نگاهم کرد و رفت

رنجشی دارم ز او در خاطرات سینه ام
حرف نا بخشوده اش ، نفرت به جانم کرد و رفت

تیشه زد کوه غرورم را ، به پایش خرده کرد
بی مروت چون پر کاهی ، هوایم کرد و رفت

ساده بودم ، پا نهادم در رهی بی انتها
شد رفیق نیمه ره ، با غم (رها) یم کرد و رفت