نگاهش

نگاهش...
چشمِ آفتاب را میزد
وقتی بلند بلند شعر میخواند
از عشق آمده بود و
صورتش تابِ سنگینی نگاهش را
نداشت از خواب آمده بود
از پنجره ،
از بوی چوبِ نیم سوخته
از جنگل ، شالی ،
مِه ، ماهی
باران باران باران
از جایی آمده بود
که شعر اول بار آنجا باریده بود
از راز گل سرخ

فــــــsheybanـــــــؤاد