ای فاصلهی دو مرز روح و تن

ای فاصله‌ی دو مرز روح و تن
ای لحظه‌ی جاودانگی ، اسمت!
ای قبله‌ی شبنشستگان ، چشمت!
شب می‌شکند
سجّاده‌ی زلف را چو افشاندی
تردید تعمدیست بر هر پای
من می‌شکفم چو می‌وزی بر من