باران میان سجده و سجاده ات جاریست

باران میان سجده و سجاده ات جاریست

گاهی دچار بغضی و لبخند اجباریست


دیگر درونت شوق پروازی نمی بینی

این قصه پر درد نامش عاشق آزاریست


آبی ترین احساس رویا های شیرینم

نا دیده ام می گیری و از روی ناچاریست


قرآن بخوان محکم بگو این بار می مانی

تصویر ما در قاب خاتم عین بیداریست


من با تو ام من تا همیشه با تو می مانم

فرجام ما تکرار این عشق است و دلداریست


مشتاق باشی بر وصالم دست خواهی یافت

تصویر چشمت چشمه جوشان غمخواریست


غوغا به پا کن در میان دفتر اشعار

وقتی نباشی این غزل این واژه تکراریست


دلتنگی و اشک است افطارم بیا دیگر

کار دلم در ربنایت گریه و زاریست