عمرِ من در گذر است و خودِ من بی خبـرم

عمرِ من در گذر است و خودِ من بی خبـرم
گنج در دستِ خودم بـود و ببین بـی گهـرم

مـهــرِ رویِ گـلِ تـــو بــود، مـــرا عمــری باز
آخـر این دوریِ تـــو کــور کـنـد چشمِ تــرم

دستِ تــو دستِ شـفـا بــود به چشمانِ ترم
تـو ثـمـــر بـودی و رفتـی بِشِکـستی کمـرم

چه بگـویم ز غمـم فرصتِ یک شادی نیست
تــو همه شـادیِ من، حال بـرفتـی ز بـــرم

اگـــر این حاصلِ من باشد و این هـم دنـیـا؛
جـز تـو من را نتوان کَس بکند لطف و کـرم

می بـــرد بادِ فـنـا هــرچـه کــه از خود دارم
کــــه تمامـم ببــرد بـاد و بـــه فکـــرِ ضــررم

من همـان شــادِ پـریشـانم و از خود راضــی
چو درختــی بُــدَم امــا تـــو ببین بـی ثمـرم