.

.
راه زیاد است، مهم نیست !
گاهی در این برهوت
سرگردان می شوم، مهم نیست !
باد پسم می زند مدام
سرما می رود توی جانم
مهم نیست !
خودم را بغل می کنم !
فقط می خواهم بدانم جاده هر قدر دراز و طولانی باشد
آخرش یک جایی تو ایستاده ای؟! بین راه
گاهی آدم هایی را می بینم
که آخر جاده شان هیچکس نیست
از این برهوت می افـتند به برهوت دیگر !
و همین هراسانم می کند
و همین باعث می شود
تنهایی ِخودم را دوست بدارم
آخر من که جز تو کسی را ندارم.