(نمک ونمکدان)

(نمک ونمکدان)
َالامان از تلّ خاکیّ فلک+
چون گریزان شد , زِ آفاتش مَلَک+
خدعه ونیرنگ و سالوس و ریا *
گشته معجونی به انواعِ کلَک *
ظلم و جور وکینه و نامردمی+
برسراپایِ وجودش گشته حک+
مردی ومردانگی ها ووفا *
گمشده درپیچ چوگانِ بَرَک*
( غصّه و اندوه و رنجِ وارثان)
(بستگی دارد به حجمِ ما تَرَک)
میرسد هنگامه ی روزِ جزا*
کم کم و آهسته و هم نَم نَمَک*
چون زمین بیرون کند اثقالِ خود-
دفترِ اعمالِ مارا تک به تک-
دُرده ونادُرده صافی میشوند *
گفته و کردار غربال و اَلَک*
آنکه بوده دلبرش(خیرآ یَرَه)-
غرقه در آسایش و باغِ فَدَک-
وانکه بوه پیرو.(شرآ یَرَه)*
میهمان در دوزخ ونار دَرَک*
طایرِ اندیشه را اوجی بده-
تانباشی شرمگین وقتِ مَحَک-
ریزه خوارِ سفره ی حق بوده ای*
حرمتی دارد نمکدان و نمک*
همچو درّی باش در قعرِ وجود+
نی به رویِ آب چون خار وخَسَک+
بی گمان این خاکدان روبه فناست*
برچه میبالیّ و می نازی فلک ؟؟؟؟
ای عظیم از سوره ی زلزالِ حق+
در وجودم نیست تردیدیّ و شک+
%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%
شاعر . عبدالعظیم عربی .سربندر .ماهشهر