تقدیم ب رضا قهرمانپور

تقدیم ب رضا قهرمانپور



لبخندآخرت بود پرواز تارهایی هفت سال انتظارویک عمرهم جدایی!!

هفت سال اگرنبودی امشب به خانه برگرد درخواب مادرت رو مثل ترانه برگرد


ازکودکی به دامن باعشق پروریدم ظلم است رضاتورامن درزیرخاک دیدن

تقدیرتوچنین بوددنیامی خواست نباشی خدامی خواست بری و شکل فرشته هاشی

موی سفیده مادرشدبهترین نشانه بغض پدرباپسرشدشعری عاشقانه

شایداگرتوباشی جزغم دگرنگویی غم ازتوغم گرفته جزاین سخن نگویی

یادت همیشه باماست مهرت همیشه دردل آنکه تورانبخشیدتاآخرعمرخجل


اینبارچه دیر زودشدخیلی هاخواستن نری اماکفایت نکردآقارضایاااااعلی