مهدی شیخ در گفتوگوی تفصیلی با ایسنا:
مهدی شیخ در گفتوگوی تفصیلی با ایسنا:
برخی مسئولان به پاس خدماتشان رانت را حق خود میدانند
در یک کشور اروپایی یک مقام مسؤول وقتی با تلفن همراه دولتی به همسر خود زنگ میزند به عنوان سوء استفاده از امکانات دولتی تلقی میشود و مجبور به استعفاء میشود اما در جامعه ایرانی اگر یک مقام مسؤولی مثلا با بودجه دولتی بلیط هواپیما بگیرد و به همراه خانواده به سفر تفریحی برود، هیچ اشکالی ندارد و حتی چنین چیزی را حق خود میداند چرا که معتقد است برای نظام کار میکند.
معمولا در جهان سوم سطح استانداردها نسبت به ویژهخواریها، ضعیف است و خوشبختانه در کشور ما حساسیت جامعه نسبت به ویژهخواری مسؤولانشان بالاست که نشان از بیداری و هوشیاری جامعه ایرانی دارد مسئلهای که در برخی کشورهای در حال توسعه کمتر دیده میشود. به نظر میرسد در این کشورها مفاسد و ویژهخواریها به پدیدهای عادی تبدیل شده و به همین دلیل مردم نسبت به آن هیچ واکنشی ندارند.
از نظر فرهنگی باید برای مسؤولان کشور جا بیفتد که ویژهخواری و رانت «حقی» نیست که اگر از آن استفاده نکردند، چیزی را از دست داده باشند. البته نحوه مواجهه نظام با ویژهخواریها بر دو گونه است. در نوع اول، آن را میپذیرد و شروع به مبارزه با آن میکند اما در نوع دوم آن را میپذیرد ولی تسلیمش میشود. متاسفانه در برخی موارد انسان تصور میکند پذیرش وجود ویژهخواری و رانت در نظام جمهوری اسلامی به معنای «تسلیم شدن» و «ضعف» است در حالی که نشانه سلامتی فرد و جامعه، حساسیت نسبت به ویژهخواری، رانت و فساد است.
برخی مسئولان به پاس خدماتشان رانت را حق خود میدانند
در یک کشور اروپایی یک مقام مسؤول وقتی با تلفن همراه دولتی به همسر خود زنگ میزند به عنوان سوء استفاده از امکانات دولتی تلقی میشود و مجبور به استعفاء میشود اما در جامعه ایرانی اگر یک مقام مسؤولی مثلا با بودجه دولتی بلیط هواپیما بگیرد و به همراه خانواده به سفر تفریحی برود، هیچ اشکالی ندارد و حتی چنین چیزی را حق خود میداند چرا که معتقد است برای نظام کار میکند.
معمولا در جهان سوم سطح استانداردها نسبت به ویژهخواریها، ضعیف است و خوشبختانه در کشور ما حساسیت جامعه نسبت به ویژهخواری مسؤولانشان بالاست که نشان از بیداری و هوشیاری جامعه ایرانی دارد مسئلهای که در برخی کشورهای در حال توسعه کمتر دیده میشود. به نظر میرسد در این کشورها مفاسد و ویژهخواریها به پدیدهای عادی تبدیل شده و به همین دلیل مردم نسبت به آن هیچ واکنشی ندارند.
از نظر فرهنگی باید برای مسؤولان کشور جا بیفتد که ویژهخواری و رانت «حقی» نیست که اگر از آن استفاده نکردند، چیزی را از دست داده باشند. البته نحوه مواجهه نظام با ویژهخواریها بر دو گونه است. در نوع اول، آن را میپذیرد و شروع به مبارزه با آن میکند اما در نوع دوم آن را میپذیرد ولی تسلیمش میشود. متاسفانه در برخی موارد انسان تصور میکند پذیرش وجود ویژهخواری و رانت در نظام جمهوری اسلامی به معنای «تسلیم شدن» و «ضعف» است در حالی که نشانه سلامتی فرد و جامعه، حساسیت نسبت به ویژهخواری، رانت و فساد است.
- ۵۰
- ۱۰ شهریور ۱۳۹۷
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط