ی وقتآی هست چشآت پره اشک

یہ وَقتآیے هَست چشآت پُره اَشکــہ
اَمآ نمیزآرے بریزه
گلوت پُره بغضـہ اَمآ نمیزآرے بشکَنہ
دلت پُره حَرفہ اَمآ فقط
سُکوت و سُکوت و سُکوت ....
رآضـے نیستے وَلے نَہ گلہ میکُنے و نَہ شکآیَتے
یہ وَقتآیے هَست کہ دیگہ فَقَطـ تَسلیم میشے
یہ وَقتـآیے بہ خودت میآے میبینے اَز اون هَمہ شیطنَت هیچے نمـونـده...
به همین راحتی جوونیت میره