مردمِ شهر بوینین که دلُم گُل زده دَ

مردمِ شهر بوینین که دلُم گُل زده دَ
غمه عالم بخدا مِن دله مو پُل زده دَ

یه نفر نی که وَ انداده دلِ ما برسه
مثه کِتلی سر چالهِ دله مو غُل زده دَ

کمرُم بهرسه جونی دَ نسی مِن لارُم
غصیَل ری دله مو چهچه ی بلبُل زده دَ

سر بُی،کاردِ تیزی بُبُرِن عیبی نی
سر مانهِ بخدا بُی تَوَرِ کُل زده دَ

نومه خَش دم مو ننا بُی غمه عشق
انگ دم ما بتَر از لیویَل و خُل زده دَ
سرگشته