کافه‬ دنجےهستم

کافه‬ دنجےهستم
ته یک کوچه بن بست فراموش شده
که در آن، یک نفر از جنس خودم
دست و دلبازانه
از خودش دست بشوید گهگاه...
و حواسش به فراموش شدنها باشد...

کافه اے با دو سه تا مشترےثابت و معتاد به آه...
کافه اے دود زده با دو سه تا شمع نه چندان روشن...
و گرامافونے
که بخواند: گل گلدون،
 بوے موهات،
اےکه بےتو خودمو...
و تو یکمرتبه ‫
احساس‬ کنی
کافه یک کشتے طوفانزده است
وسط خاطره هایےکه تورا مے بلعند..