گاهی که گلوی شاعرانگی ام رو به کویر لبخندت می گیرد،

گاهی که گلوی شاعرانگی ام رو به کویر لبخندت می گیرد،

تو بر سنگفرش چشمهایم قطره قطره جاری.

در شمالی ترین نقطه قلبم،

با تاجی بر سر،

عاشقانه هایم را واژه به واژه به سلطنت می نشینی!


هنگام غروب من می مانم

و تبسم سپیدهایی که به طعم نگاه توست،

شیرین شیرین