بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
قسمت دوم :
اللَّهُمَّ فَصَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ‌، وَ حَبِّبْ إِلَيَّ مَا رَضِيتَ لِي‌، وَ يَسِّرْ لِي مَا أَحْلَلْتَ بِي‌، وَ طَهِّرْنِي مِنْ دَنَسِ مَا أَسْلَفْتُ‌، وَ امْحُ عَنِّي شَرَّ مَا قَدَّمْتُ‌، وَ أَوْجِدْنِي حَلَاوَةَ الْعَافِيَةِ‌، وَ أَذِقْنِي بَرْدَ السَّلَامَةِ‌، وَ اجْعَلْ مَخْرَجِي عَنْ عِلَّتِي إِلَي عَفْوِكَ‌، وَ مُتَحَوَّلِي عَنْ صَرْعَتِي إِلَى تَجَاوُزِكَ‌، وَ خَلَاصِي مِنْ كَرْبِي إِلَى رَوْحِكَ‌، و سَلَامَتِي مِنْ هَذِهِ الشِّدَّةِ إِلَى فَرَجِكَ - خدایا! بر محمّد و آلش صلوات فرست و آنچه را برایم پسندیده‌ای محبوب من ساز و آنچه را بر من وارد کرده‌ای آسان کن و از آلودگی اعمال زشتی که در گذشته انجام داده‌ام پاکم فرما و شرّ آنچه که پیش از این مرتکب شده‌ام، از صفحۀ وجودم محو کن؛ و از شیرینی عافیت کامیابم ساز و گوارایی تندرستی را به من بچشان؛ و راه بیرون رفتن از بیماری‌ام را به سوی بخشش و عفوت و جابه‌جا شدنم را از بستر بیماری به جانب گذشتت و نجاتم را از اندوهم به عرصۀ رحمتت و تندرستی‌ام را از این دشواری به دایرۀ گشایشت، قرار ده.
إِنَّكَ الْمُتَفَضِّلُ بِالْإِحْسَانِ‌، الْمُتَطَوِّلُ بِالِامْتِنَانِ‌، الْوَهَّابُ الْكَرِيمُ‌، ذُو الْجَلَالِ وَ الْإِكْرَامِ‌ - همانا تو نیک رفتار به احسان و عطاکنندۀ به نعمتی، بسیار بخشنده و بزرگواری؛ دارای جلال و اکرامی.
شرحی مختصر :
آدمی به حکم عقل و فطرتش، برخورداری کامل از سلامتی روحی، روانی و جسمی را دوست دارد؛ و از علل گرایش افراد عاقل به اسلام و ورود به بهشت ابد، برخورداری از زندگی پاک در دنیا - حیات طیبه و سلامتی کامل و ابدی در آخرت می‌باشد؛ اما در عین حال می‌داند که سلامتی در دنیا، رو به زوال می‌ رود؛ چنان که حافظه‌اش تضعیف می‌ شود، دیدن و شنیدنش کاهش می‌یابد، قدرت بدنی‌اش را از دست می‌دهد و هر چه بیشتر زندگی کند، پیرتر می‌شود. اما، بیماری نیز او را آزار می‌دهد و ناراحت می‌کند؛ لذا جهت بهبودی و بازگشت به سلامتی می‌کوشد.
اگر انسان، غافل نباشد، نه تنها از سلامتی‌ اش فایدۀ لازم را برای رسیدن به رشد و کمال نمی‌برد، بلکه چه بسا همان سلامتی به ضرر دنیا و آخرت او تمام شود؛ و هم چنین بیماری‌اش، جز رنج بدن و روان، چیزی برای او ندارد!
اما، اگر عاقل باشد، اگر مؤمن باشد، اگر به خداوند منّان توجه و توکل داشته باشد، می‌داند که خداوند کریم، به واسطۀ هر دو حالت، به او نعمات بسیاری را ارزانی می‌دارد، لذا در هر دو حالت، شاکر و دعاگو می‌ گردد.(ادامه دارد...)