چند خط دردودل با شما عزیزان.

چند خط دردودل با شما عزیزان.


مي نويسم از رفتگري که
تن به تحقير خيابان ها داد، تمام شب کاري هايش با

خواب آرام دختر چهارده ساله اش روي هم ريخت



از درد مي نويسم که درد را

درچشم کودک فال فروشي ديدم

که در فال نحس فرداي خود، طلسم شده است..



و يا کارتن خوابي که

در تلاطم حصار مقوايي خود منزوي گشته است و

از عابران، هميشه فرسنگي را فاصله مي گيرد

تا کسي به بوي بدن حمام نديده اش، طعنه نزند...



از درد مي نويسم براي غربت غريب هم وطن در غرب که

تمام حرف هايم پشت سر او

حول و حوش عشق و حالي مي چرخد که

از من دريغ شده ست...



بي فکر به زندگي يک مادر مهاجر

که ريشه اي که اينجا خشکانده است،

آنجا هرگز تن به جوانه نمي دهد..



آنقدر که براي "درمان" درد کودک، به هر "نامرد"ي رو مي زند..





من هميشه اغراق را

به ناف زخم هاي کوچکم بسته ام .. بس که

تمام گيلاس هايم را از درد پدري بالا رفته ام که

جهيزيه دختر دم بختش را با کليه اش تاخت زده ست..



ببخشيد مرا اگر زياد از درد نوشته ام / مي نويسم

که درد ديگران را درد خود مي دانم و با

دردمندان عهد بسته ام که خودنويسم را

از رنجي که مي کشند، جوهر کنم..



و الا

هيچ قلمي، هيچ وقت،

لذت نوشتن به نرخِ عشق را

فداي خود ارضايي با چند واژه پر درد نمي کند