ﻗﯿﺼﺮ : ‏« ﺗﻮ ﭼﺮﺍ ﺍﯾﻦ ﺭﯾﺨﺘﯽ ﺷﺪﯼ؟

ﻗﯿﺼﺮ : ‏« ﺗﻮ ﭼﺮﺍ ﺍﯾﻦ ﺭﯾﺨﺘﯽ ﺷﺪﯼ؟
ﮐﯽ ﺯﺩﺗﺖ؟ ‏»
ﻣﯿﺘﯽ: ‏« ﻗﺼﻪﺍﺵ ﺩﺭﺍﺯﻩ . ‏»
ﻗﯿﺼﺮ : ‏« ﮐﺠﺎ؟ ‏»
ﻣﯿﺘﯽ : ‏« ﻫﯿﭽﯽ ﺑﺎﺑﺎ، ﻣﻦ ﺑﻮﺩﻡ،
ﺣﺎﺟﯽ ﻧﺼﺮﺕ، ﺭﺿﺎ ﭘﻮﻧﺼﺪ، ﻋﻠﯽ
ﻓﺮﺻﺖ، ﺁﺭﻩ ﻭ ﺍﯾﻨﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﻮﺩﯾﻢ،
ﮐﺮﯾﻢ ﺁﻗﺎﻣﻮﻥ ﻫﻢ ﺑﻮﺩ . ‏»
ﻗﯿﺼﺮ : ‏« ﮐﺮﯾﻢ؟! ﮐﺪﻭﻡ ﮐﺮﯾﻢ؟ ‏»
ﻣﯿﺘﯽ : ‏« ﮐﺮﯾﻢ ﺁﺏ ﻣﻨﮕﻞ ،
ﻣﯿﺸﻨﺎﺳﯿﺶ؟ ﺁﺭﻩ؟ ﺍﺯ ﻣﺎ ﻧﻪ , ﺍﺯﺍﻭﻧﺎ
ﺁﺭﻩ، ﮐﻪ ﺑﺮﯾﻢ ﺩﻭﺍ ﺧﻮﺭﯼ . ﺗﻮ ﻧﻤﯿﺮﯼ
ﺑﻪ ﻣﻮﺕ ﻗﺴﻢ ﺍﺻﻦ ﻣﺎ ﺗﻮ ﻧﺨﺶ
ﻧﺒﻮﺩﯾﻢ، ﺁﺭﻩ ﻧﻪ ﮔﺎﺯ ﺩﻧﺪﻩ ﺩﻡ ﻫﺘﻞ
ﮐﻮﻫﭙﺎﯾﻪٔ ﺩﺭﺑﻨﺪ ﺍﻭﻣﺪﯾﻢ ﭘﺎﯾﯿﻦ، ﯾﮑﯽ
ﭼﭗ ﯾﮑﯽ ﺭﺍﺳﺖ ﯾﮑﯽ ﺑﺎﻻ ﯾﮑﯽ
ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻋﺮﻕ ﻭ ﺁﺑﺠﻮ ﺟﻮﺭ ﺷﺪ ﺭﻭ
ﺗﺨﺖ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩﯾﻢ ﺩﺍﺷﺘﯿﻢ
ﻣﯽﺧﻮﺭﺩﯾﻢ . ﺍﻭﻟﯽ ﺭﻭ ﺭﻓﺘﯿﻢ ﺑﺎﻻ، ﺑﻪ
ﺳﻼﻣﺘﯽ ﺭﻓﻘﺎ، ﻟﻮﻝِ ﻟﻮﻝ ﺷﺪﯾﻢ،
ﺩﻭﻣﯽ ﺭﻭ ﺭﻓﺘﯿﻢ ﺑﺎﻻ ﺑﻪ ﺳﻼﻣﺘﯽ
ﺟﻤﻊ، ﭘﺎﺗﯿﻞ ﭘﺎﺗﯿﻞ ﺷﺪﯾﻢ؛ ﺳﻮﻣﯽ ﺭﻭ
ﺍﻭﻣﺪﯾﻢ ﺑﺮﯾﻢ ﺑﺎﻻ ﺁﺷﯿﺦ ﻋﻠﯽ
ﻧﺎﻣﺮﺩ ﺳﺎﻗﯽ ﺷﺪ . ﮔﻔﺖ ﺑﺮﯾﻢ ﺑﺎﻻ، ﻣﺎﻡ
ﺭﻓﺘﯿﻢ ﺑﺎﻻ . ﮔﻔﺖ ﺑﻪ ﺳﻼﻣﺘﯽ ﻣﯿﺘﯽ؛
ﺗﻮ ﻧﻤﯿﺮﯼ ﺑﻪ ﻣﻮﺕ ﻗﺴﻢ ﺧﯿﻠﯽ ﺗﻮ ﻟﺐ
ﺷﺪﻡ؛ ﺍﯾﻦ ﺟﯿﺐ ﻧﻪ ﺍﻭﻥ ﺟﯿﺐ ﻧﻪ ﺗﻮ
ﺟﯿﺐ ﺳﺎﻋﺘﯽ ﺿﺎﻣﻦﺩﺍﺭ ﺍﻭﻣﺪ ﺑﯿﺮﻭﻥ
ﺭﻓﺘﻢ ﺍﻭﻣﺪﻡ ﺩﯾﺪﻡ ﮐﺴﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﻫﻤﻪ
ﺧﻮﺍﺑﯿﺪﻥ، ﭘﺮﯾﺪﻡ ﺗﻮ ﺍﻭﺗﻮﻝ ﺍﻭﻣﺪﻡ
ﺩﻣﻪ ﮐﻮﭼﻪ ﻣﻬﺮﺍﻥ ﺑﻐﻞ ﺍﯾﻦ ﻧُﺮﻗﻪ
ﻓﺮﻭﺷﯿﻪ ﺍﻭﻣﺪﻡ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺩﯾﺪﻡ ﯾﻪ ﺳﺮﻩ
ﻫﯿﮑﻞ ﻣﯿﺰﻭﻧﯿﻪ, ﺍﯾﻦ ﺟﻮﺭﯾﻪ, ﺯﺩ ﺑﻬﻢ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻡ ﺗﻮ ﺟﻮﺏ، ﮔﻔﺘﻢ ﻫﺘﻪ ﺗﻪ ! ﮔﻔﺘﻢ
ﺍﻩ ! ﯾﮑﯽ ﮔﺬﺍﺷﺖ ﺗﻮ ﮔﻮﺷﻢ، ﮔﻔﺘﻢ
ﻧﺎﻣﺮﺩﺍﺵ؛ ﺩﻭﻣﯽ ﺭﻭ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﯽ ﻗﺎﯾﻢﺗﺮ
ﺯﺩ، ﺩﺳﺘﻤﻮ ﮐﺮﺩﻡ ﺗﻮ ﺟﯿﺒﻢ ﮐﻪ ﺑﺮﻣﻮ
ﺑﯿﺎﻡ ﭼﺸﺎﻡ ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺩﻡ ﺩﯾﺪﻡ
ﻣﺮﯾﺾﺧﻮﻧﻪ ﺭﻭﺳﺎﻡ . ﺣﺎﻻ ﻣﺎ ﺑﻪ ﻫﻤﻪ
ﮔﻔﺘﯿﻢ ﺯﺩﯾﻢ، ﺷﻤﺎﻡ ﺑﮕﯿﻦ ﺯﺩﻩ،
ﺁﺭﻩ،ﺧﻮﺑﯿﺖ ﻧﺪﺍﺭﻩ . ﻭﺍﺭﺩﯼ ﮐﻪ