ابری نیست ، بادی نیست

ابری نیست ، بادی نیست

می نشینم لب حوض ، گردش ماهی ها

روشنی، من ، گل ، آب پاکی خوشه ی زیست

رستگاری نزدیک ، لای گلهای حیاط

نور در کاسه ی مس ، چه نوازش ها می ریزد

نردبان از سر دیوار بلند صبح را روی زمین می آرد

پشت لبخند پنهان هر چیز

روزنی دارد دیوار زمان ، که از آن چهره من پیداست

چیزهایی هست که نمیدانم

من پر از نورم و شن و پر از دار و درخت

پرم از راه ، از پل ، از رود ، از موج

پرم از سایه برگی در آب
چه درونم تنهاست

سهراب سپهری