بسم الله الرحمن الرحیم
بسم الله الرحمن الرحیم
پاسخ قسمت اول :
این پرسش، به مثابۀ متهم نمودن خداوند سبحان، به ظلم و فساد میباشد و - سُبْحَانَ رَبِّكَ رَبِّ الْعِزَّةِ عَمَّا يَصِفُونَ - منزه است پروردگار تو، پروردگار شكوهمند از آنچه وصف مى كنند. (سوره صافات آیه 180)
الف) - یک معنای محور، چیزی است که چیزهای دیگر دور او میچرخند؛ و خداوند سبحان به این معنا محور نیست، جسم نیست و در جایی قرار نگرفته که بندگانش دورش بچرخند، بلکه او خالق، رحمان وجود بخش، مالک و ربّ می باشد. اما اگر مقصود این باشد که هستی بخش اوست و هستی هر چیزی قائم به اوست، درست و حق است.
ب) -هر چه هست از خداست، یعنی: او خالق، قادر اندازهگذار و ربّ همه چیز است؛ اما این بدان معنا نیست که جبر محض را حاکم نموده باشد و به هیچ کسی، در هیچ موردی، و به هیچ اندازهای اختیاری نداده باشد؛ حتی حیوانات نیز تا حدودی از قوۀ اختیار برخوردار میباشند.
به عنوان مثال: آتش، و ویژگی ها و آثارش را خداوند متعال خلق نموده است؛ انسان و بدنش و ویژگیهای آن را نیز خداوند سبحان خلق نموده است. آتش را روشن کننده، گرم کننده و سوزاننده خلق نموده است؛ و بدن انسان را نیز نرم و سوزنده خلق نموده است. آدمی از آتش، نور، حرارت و انرژی میگیرد؛ اما اگر به آتش نزدیک شود، حتماً میسوزد. حال گاهی نزدیک شدن و تماس با آتش، جبری میشود، مثل این که آتشفشان کوهی فعال شود و شهری را بسوزاند، یا ظالمان بمب آتشزا بر سر مردم بریزند - اما گاهی، اختیاری می باشد، مانند این کسی در نزدیک شدن به آتش، بی احتیاطی کند، یا خود سوزی نماید! لذا اگر کسی بی احتیاطی کرد، یا خودسوزی نمود؛نباید خدا را مقصر بخواند؛ پس، همه چیز مخلوق اوست و ویژگیها و آثار را او قرار داده است و خودسوزی نیز خارج از ربوبیّت و حکومت او نمی باشد.
اختیار را نیز او به انسان موهبت نموده است؛ چنان که عقل و علم را نیز او عطا نموده است و به حکم عقل، علم، فطرت، و نیز وحی هدایت مینماید. به انسان نقشۀ راه داده و فرموده که چه بکند و چه نکند، تا سالم به مقصد برسد. لذا فرمود: لَا إِكْرَاهَ فِي الدِّينِ قَدْ تَبَيَّنَ الرُّشْدُ مِنَ الْغَيّ - در پذیرش دين اصول عقاید، اكراهی اجبار بد آمدنی نيست. زيرا راه درست از راه انحرافی، روشن - تبیین شده است. (سوره بقره بخشی از آیه 256)
هم چنین فرمود: إِنَّا هَدَيْنَاهُ السَّبِيلَ إِمَّا شَاكِرًا وَإِمَّا كَفُورًا - ما راه را به او نشان داديم، خواه شاكر باشد و پذيرا گردد يا كفران كند حق را بپوشاند و نپذیرد.(سوره انسان آیه 3)(ادامه دارد...)
پاسخ قسمت اول :
این پرسش، به مثابۀ متهم نمودن خداوند سبحان، به ظلم و فساد میباشد و - سُبْحَانَ رَبِّكَ رَبِّ الْعِزَّةِ عَمَّا يَصِفُونَ - منزه است پروردگار تو، پروردگار شكوهمند از آنچه وصف مى كنند. (سوره صافات آیه 180)
الف) - یک معنای محور، چیزی است که چیزهای دیگر دور او میچرخند؛ و خداوند سبحان به این معنا محور نیست، جسم نیست و در جایی قرار نگرفته که بندگانش دورش بچرخند، بلکه او خالق، رحمان وجود بخش، مالک و ربّ می باشد. اما اگر مقصود این باشد که هستی بخش اوست و هستی هر چیزی قائم به اوست، درست و حق است.
ب) -هر چه هست از خداست، یعنی: او خالق، قادر اندازهگذار و ربّ همه چیز است؛ اما این بدان معنا نیست که جبر محض را حاکم نموده باشد و به هیچ کسی، در هیچ موردی، و به هیچ اندازهای اختیاری نداده باشد؛ حتی حیوانات نیز تا حدودی از قوۀ اختیار برخوردار میباشند.
به عنوان مثال: آتش، و ویژگی ها و آثارش را خداوند متعال خلق نموده است؛ انسان و بدنش و ویژگیهای آن را نیز خداوند سبحان خلق نموده است. آتش را روشن کننده، گرم کننده و سوزاننده خلق نموده است؛ و بدن انسان را نیز نرم و سوزنده خلق نموده است. آدمی از آتش، نور، حرارت و انرژی میگیرد؛ اما اگر به آتش نزدیک شود، حتماً میسوزد. حال گاهی نزدیک شدن و تماس با آتش، جبری میشود، مثل این که آتشفشان کوهی فعال شود و شهری را بسوزاند، یا ظالمان بمب آتشزا بر سر مردم بریزند - اما گاهی، اختیاری می باشد، مانند این کسی در نزدیک شدن به آتش، بی احتیاطی کند، یا خود سوزی نماید! لذا اگر کسی بی احتیاطی کرد، یا خودسوزی نمود؛نباید خدا را مقصر بخواند؛ پس، همه چیز مخلوق اوست و ویژگیها و آثار را او قرار داده است و خودسوزی نیز خارج از ربوبیّت و حکومت او نمی باشد.
اختیار را نیز او به انسان موهبت نموده است؛ چنان که عقل و علم را نیز او عطا نموده است و به حکم عقل، علم، فطرت، و نیز وحی هدایت مینماید. به انسان نقشۀ راه داده و فرموده که چه بکند و چه نکند، تا سالم به مقصد برسد. لذا فرمود: لَا إِكْرَاهَ فِي الدِّينِ قَدْ تَبَيَّنَ الرُّشْدُ مِنَ الْغَيّ - در پذیرش دين اصول عقاید، اكراهی اجبار بد آمدنی نيست. زيرا راه درست از راه انحرافی، روشن - تبیین شده است. (سوره بقره بخشی از آیه 256)
هم چنین فرمود: إِنَّا هَدَيْنَاهُ السَّبِيلَ إِمَّا شَاكِرًا وَإِمَّا كَفُورًا - ما راه را به او نشان داديم، خواه شاكر باشد و پذيرا گردد يا كفران كند حق را بپوشاند و نپذیرد.(سوره انسان آیه 3)(ادامه دارد...)
- ۶۴
- ۱۱ اردیبهشت ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط