دامنم آلوده شد گرچه ز دنیا دوستی

دامنم آلوده شد گرچه ز دنیا دوستی
جان به قربانت که بخشیدی مرا با دوستی

ناسپاسم، ناپسندم، نارفیقم، یا رفیق
از تو امّا من ندیدم چیزی اِلّا دوستی

می توانستی بسوزانی، نسوزاندی مرا
ای فدای مهربانی ات که حقّا دوستی

در جوابت یا لجاجت کرده ام یا سرکشی
در جوابم یا محبّت می کنی یا دوستی

یا زمین گیرند مردم یا زمینم می زنند
تو بلندم میکنی، یارب تو ما را دوستی

واقعاً ناراحت از قهر و عِتابت نیستم
میشود محکمتر اصلاً بعدِ دعوا، دوستی

رو به قبله سجده آوردم، نجف لبّیک گفت
حق پرستی بس خلاصه شد به مولا دوستی

وصف مجنون بودن من را بپرس از فاطمه
در میان قوم مشهورم به لیلا دوستی

دوستانت گر شهیدان حریم زینب اند
فاصله داریم ما بیچاره ها تا دوستی

از گناهت کم نکردی، کربلایت دیر شد
ای دلی که ادّعا داری که آقا دوستی

میشود فهمید از بابُ الحسینِ محشرت
بیشتر از دیگران با سینه زنها دوستی

از بُنَیَّ گفتن زهرا دلِ گودال ریخت
تا قیامت تر شده هر چشمِ زهرا دوستی