بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
قسمت دوم :
نکته اینجاست که آدمی مؤمن یا کافر، موضوع و عنوان خواسته‌هایش را در نظر می‌گیرد و می‌داند که چه می‌ خواهد. اگر کسی بخواهد فقط نیازها و خواسته‌های یک روزش را فهرست کند، خسته و ناتوان می‌شود و خواسته‌های خُرد و کلانش به پایان نمی‌ رسد، چرا که سراسر نیاز است.
خداوند سبحان، نه تنها نفرموده که از من فقط خواسته‌های معنوی و کلان را بخواهید، بلکه می‌فرماید: جزئی‌ترین نیازها را نیز از من بخواهید، چرا که اگر کسی از او نخواهد، لابد از دیگری می‌خواهد و انتظار استجابت از او دارد که این خودش نوعی شرک است!
در حدیث قدسی فرموده:
يَا مُوسَى‏ سَلْنِي كُلَّمَا تَحْتَاجُ إِلَيْهِ حَتَّى عَلَفَ شَاتِكَ وَ مِلْحَ‏ عَجِينِكَ - اى موسی! هر چه بدان نياز دارى از من بخواه، حتى علف گوسفند و نمك غذايت را.(عدة الداعي و نجاح الساعي ص 134)
پیامبر اکرم صلوات الله علیه و آله فرمودند: لِيَسألْ أحدُكُم ربَّهُ حاجَتَهُ، حتّى يَسألَهُ المِلحَ و حتّى يَسألَهُ شِسْعَهُ - هر يك از شما بايد همه حاجت خويش را از پروردگارش بخواهد‌، حتّى نمك را از او بخواهد و حتّى بندِ كفش خود را از او بخواهد.(كنز العمّال - 3140)
هرگز چیزی که آفریده نشده را نخواه :
امام سجاد علیه السلام می‌فرمایند : هرگز چیزی که آفریده نشده را نخواه و در این بیان، حکمت‌ های ژرفی نهفته است که به آدمی دانش و بینشی تعیین کننده می‌دهد.
پیش از نقل بیان ایشان، توجه به این مثال ضروری است: شاید جمعیتی درخشکسالی، باران بخواهند. شاید کسی فرزند بخواهد.دیگری فراخی رزق و گشایش درکار بخواهد.آن یکی بهبود بیماری و شِفا بخواهد و اینها همه چیزهایی هستند که خلق شده‌اند ووجود دارند وموضوع رسیدن آن به نیازمند و دعا کننده میباشد؛ اما چگونه ممکن است که کسی، چیزی را که خلق نشده است و بالتبع آن را نمی‌شناسد، بخواهد؟!
اگر این روایت شیوا، گویا و زیبا را با دقت وحتی چندبار بخوانیم و درفرازها، پیام و حکمت آن دقت کنیم، هیچ نیازی به شرح توضیح نمی‌نماند، پس حتماً بادقت بخوانیم: مَنْ لَمْ يَتَعَزَّ بِعَزَاءِ اَللَّهِ تَقَطَّعَتْ نَفْسُهُ عَلَى اَلدُّنْيَا حَسَرَاتٍ وَ اَللَّهِ مَا اَلدُّنْيَا وَ اَلْآخِرَةُ إِلاَّ كَكِفَّتَيِ اَلْمِيزَانِ فَأَيُّهُمَا رَجَحَ ذَهَبَ بِالْآخَرِ - زهری گوید: شنیدم امام زین العابدین علیه السلام می‌فرمود: هر كه به وعده‌های خدا تسلی پیدا نكند دلش از حسرت‌های دنیا پاره میشود.(الخصال، شیخ صدوق، ج 2، ص 64)
به قسم دنیا و آخرت مانند دو كفه ترازو است كه هر كدام سنگین شود دیگری را سبك می‌كند.(ادامه دارد...)