ندارم  ناله  تا  از   دل بر آرم

ندارم  ناله  تا  از   دل بر آرم
یکی مُرغِ چمن گم گشته یارم
ندارم  ناله  از هجرش به بالین
زِ  هجرانِ   رُخش کوهِ  شرارم
زِ بس که  گفتم از تنهائی خود
چو  نیزارِ  خزان  دل  بیقرارم
شُدم    طوفانی  داغِ  نگاهش
به  میثاق   بلا  پُر گشته بارم
دلم آهسته  می گرید به بالین
نسیمِ خون  چکانِ  شوره زارم