ﻛﻔﺶ ﻫﺎﯾﺖ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺑﻪ ‏«ﻛﻔﺶ ﺩﺍﺭﻯ ‏» ﻣﻰ ﺳﭙﺎﺭﻯ ... ...

ﻛﻔﺶ ﻫﺎﯾﺖ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺑﻪ ‏«ﻛﻔﺶ ﺩﺍﺭﻯ ‏» ﻣﻰ ﺳﭙﺎﺭﻯ ... ...
ﺩﯾﮕــﺮ ﺧـﻮﺩﺕ ﻧﯿﺴﺘﻰ ﻛـﻪ ﭘﯿﺶ ﻣﻰ ﺭﻭﻯ . ﺍﻛﻨﻮﻥ ﻟﺒــﺮﯾـﺰ
ﺍﺯ ﺷـﻮﺭ ﻭ ﻋﻄﺸﻰ؛ ...
ﺗﺸﻨـﻪ ﺍﻯ ﻫﺴﺘﻰ ﻛﻪ ﻫﺮ ﻟﺤـﻈﻪ ﺑﻪ ﺁﺏ ﻧﺰﺩﯾﻜﺘﺮ ﻣﻰ ﺷﻮﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺗــﻮ ﻫـﺮ ﭼـﻪ ﺍﺯ ﺩﺭﯾــﺎﻯ ﻋﺸﻖ ﺍﻫـﻞ ﺑﯿﺖ ‏(ﻋﻠﯿﻬﻢ ﺍﻟﺴﻼﻡ‏)
ﺑﻨﻮﺷﻰ، ﺗﺸﻨـﻪ ﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫـﻰ ﺷﺪ .
ﻧﮕﺎﻫﺖ ﺍﺯ ﻻ ﺑﻪ ﻻﻯ ﻧــﻮﺭ ‏« ﭼﻠﭽﺮﺍﻍ ﺳﺒـﺰ ﻭ ﺳـﺮﺥ ﻭ ﺯﺭﺩ‏»
ﻛﻪ ﭼﻮﻥ ﻣﻼﺋﮏ ﺩﻭﺭ ﺗﺎ ﺩﻭﺭ ‏« ﺭﻭﺍﻕ ﻫﺎ ‏» ﺻﻒ ﻛﺸﯿﺪﻩ ﺍﻧﺪ
ﻣﻰ ﮔﺬﺭﺩ
ﻭ ﺑﺮ ﺭﻭﻯ ‏«ﺿﺮﯾـﺢ ‏» ﻗﻔـﻞ ﻣﻰ ﺷﻮﺩ.
ﻗﻠﺒﺖ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻓﺸﺮﺩﻩ ﻣﻰ ﺷﻮﺩ ﻭ ﯾﻚ ﻟﺤـﻈﻪ ﺍﺯ ﺣﺮﻛﺖ
ﻣﻰ ﺍﯾﺴﺘﺪ!
ﺩﻝ ﻭ ﺩﯾـﺪﻩ ﺍﺯ ﺍﺧﺘﯿــﺎﺭ ﺑﯿـﺮﻭﻥ ﻣﻰ ﺭﻭﺩ ﻭ ﺑﺮ ﺯﺑﺎﻧﺖ
ﺟــﺎﺭﻯ ﻣﻰ ﺷﻮﺩ :