hiss_17

وقتی ستاره نیز
سوسوی روزنی به رهایی نیست...
آن چشم نخفته
چرا پای پنجره
با آن نگاه غمگین
تاژرف آسمان را می کاوید؟
آنگاه باز می گشت
نومید
و می گریست...